geçen yıl...

bi yıl daha eksilttim ömrümden. üç yüz altmış beş gün! adam olmak için kısa, hıyarın teki olduğunu göstermek için bi ömür kadar uzun. heybemi doldurdum bi sürü şeyle. yeni insanlar, yeni arkadaşlar, yeni heyecanlar ve bilindik dangalaklıklarla geldi geçti bi yıl daha...

sanarak yaşadım, umarak uyudum, çırılçıplak gerçeklerle uyandım yine her sabah. "değişmeyen neydi?" derseniz, "uyanmak konusunda yaşadığım sıkıntılardı." derim. uyanamadım! uyanmak istemedim belli ki... rüzgara karşı işemek, akıntıya kürek çekmek, olmayacak dualara amin demek konusunda üstüme yoktur. ve amin diyecek bi duam hep olmuştur. acı tarafı, bunun için neredeyse bi ömür harcamış olmam.

hiç loto oynamadım, milli piyango bileti dahi almam, kumarı sevmem kısacası. hatta bu şekilde para kazanmaktan hep korkmuşumdur. günahında falan değilim de, hakkım olmadığını düşünürüm. 

asıl kumarı hayatla oynadım. kazandıklarımı bağrıma bastım, kaybettiklerimi çürümüş kalbime gömdüm. kimi zaman elime çift okey geldi, ikisini de boşa attım. düşeşlerimi yanlış oynayıp, iki kapı alamadım. ikisi de çıkmış kupa kızını bekledim hep, elden biteyim diye. son ikiyi kendim dedim, kendim yedim :) sonuçta hesap hep bana kaldı azizim. kahveciye borcum hiç bitmedi, bitmeyecek!

yoruldum ve yordum insanları bu yıl da, tıpkı geçen yıllarda olduğu gibi. ömrümün sonuna kadar da bu böyle olacak. hatta belki de sanırım, insanlar aslında yorgunluktan ölüyor olabilirler. Nazım'ın dediği gibi "çok yorgunum, beni bekleme kaptan!" çok yorgunum! her şeyi elime yüzüme bulaştırmaktan, etrafımda beklentilerini karşılayamadığım insanların mutsuzluğundan, mutlu olmaya çalışmaktan ve en kötüsü yaşamaktan ötürü, çok yorgunum! ıskalarımla baş başa, hatalarımla koyun koyuna, imkansız aşklarımla diz dize ve bu meymenetsiz surat(ım)la yüz yüze kalmaktan ötürü çok yorgunum!

yorgunum ama bıkmadım, bıkmayacağım! denemekten, aramaktan, duvarlara toslamaktan asla geri durmayacağım...

hayat kocaman bi göl benim için. ya tutarsa!




yazarın tecrübelerine istinaden yazmak istediği son cümle şudur ki (istemeyen yazının bu kısmını okumasın):

"ya tutarsa"larım hiç tutmadı be kardeşim. Nasrettin Hoca bugün yaşasa, maya çaldığı o gölde boğardı beni şerefsizim...