kendimi öldürüyorum. her gün, adım adım... sinsice ve taammüden! utanmadan, sıkılmadan! bencillerin dünyasında, yaptığım yegane bencilliğin bedelini pis canıma ödetiyorum! özenle seçtim intihar yerini ve silahını. bu orospular kentinin, en güzide intihar köşelerinden birinde... zehirli bir menekşenin büyüsüne dalıp, damarlarıma kendi ellerimle çekiyorum kendi zehrimi! acıyla besliyorum aç ruhumu... ne kadar çok acıtırsam canımı, o kadar çok sırıtıyorum bana ait olmayan hayatların içinde! yersiz ve densiz ve şerefsiz bi hırsız tavrıyla sızıyorum benim olmayan hayali resim karelerine... baktığım hiç bi şey, dokunduğum, duyduğum ve sevdiğim hiç bi şey bana ait değil! sahte dertlere dair sahici acılar yaşayıp, yaşlı ama acemi ruhumu örseliyorum. onun aldığı her darbede, biraz daha yıkılıyor, dökülüyorum! en ölümcülünü seçtim oyunların. en can yakanını... hep ebe oluyorum. gözlerim de, yüreğimde bağlanmış. ha bire koşuyorum, duvarlara toslaya toslaya! sonunda sobelenip çıkacağım oyundan..." zaten yoktun ki" diyecekler. "bu oyunda senin yerin figüranlıktı", "görevin esas oğlandan esaslı bi dayak yemektı", "sen asla esas oğlan olmayacaksın!" ve son kez toslayacağım bir türlü aşamadığım o bilindik duvarıma. sigara yiyorum akşamları yemek niyetine! içime biriken katranı hissede hissede çekiyorum dumanı... soluğum kesilene kadar içiyorum sigarayı. ancak öyle uyuyorum, soluksuz... ve tıpkı bir ceset gibi! söylemediklerimi ve söyleyemediklerimi içime ata ata içiyorum rakıyı. susuz ve uykusuz! kötüyüm... en büyük kötülüğü kendime yapacak kadar kötüyüm. en karanlık düşleri kuracak kadar kötüyüm... en kahpesine sarılacak, en vefasızını sevecek kadar kötüyüm! hiç tutmayan mayalar çalıp yüreğime, boğulacağımı bile bile atlıyorum en dalgalı denizlere... bana kucak açan limanları hiçe sayıp, en varılmaz kıyılara yelken açıyorum. günlerce görmeden karayı, kendi kanımı içip, kaçak bindiğim bu geminin rutubetli ambarında yatıyorum.
küfrediyorum kendime!
gururumu hiçe sayıp, uyuz bir köpek gibi, aç bir köpek gibi...
kırk kere tövbe edip, kırk kere bozup tövbemi...
bok yiyorum boğulana dek!
kederden ölmezsem, obeziteden ölmeyi umuyorum :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder